TERAPIA MANUALNA to dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem czynnościowych zaburzeń narządu ruchu. Jest to metoda fizjoterapeutyczna stosowana w leczeniu schorzeń kręgosłupa i innych narządów układu zwiększająca zakres ruchu i zmniejszająca ból. Ten rodzaj terapii obejmuje badanie oraz leczenie czynnościowych zaburzeń układu lokomotorycznego. Stosuje się ją w chorobach nerwowo-mięśniowo-szkieletowych, a metody leczenia obejmują indywidualnie dobrane techniki manualne oraz ćwiczenia lecznicze. Terapia manualna jest też techniką fizjoterapii, polegającą na wspomaganiu leczenia kręgosłupa i stawów. Celem tej metody fizjoterapeutycznej jest przywrócenie normalnej ruchomości w stawach i zablokowanych partiach kręgosłupa, a także zniesienie bólu. Jest to w pełni bezpieczna terapia, a sposób leczenia jest indywidualnie dobierany do pacjenta. Najczęściej w terapii manualnej wykorzystuje się poniższe techniki:

  • masaż,
  • mobilizację, czyli oddziaływanie na stawy w celu zwiększenia ich ruchomości,
  • neuromobilizację – oddziaływanie na nerwy,
  • manipulację – pozwalającą na szybkie uruchomienie stawu,
  • stretching – rozciąganie mięśni i stawów

 

Wskazania:

1.Kręgosłup

  • ból związany z chorobą dyskową (uszkodzenie krążka międzykręgowego, wypukliny i przepukliny krążka)
  • ból promieniujący do kończyn związany z uciskiem i podrażnieniem korzeni nerwowych (tzw. zapalenie korzonków nerwowych)
  • ból spowodowany chorobą zwyrodnieniową stawów międzykręgowych (artrozą)
  • ból spowodowany wzmożonym napięciem mięśni
  • sztywność spowodowana przykurczem lub zablokowaniem stawów międzykręgowych i krzyżowo-biodrowych
  • odkręgosłupowe bóle głowy
  • łagodne położeniowe zawroty głowy BPPV
  • niesymetryczna postawa ciała stwierdzona w naszym laboratorium badawczo-rozwojowym układu ruchu

2. Kończyna

  • ból spowodowany uszkodzeniem mięśni, ich ścięgien oraz ich przyczepów do kości
  • ból spowodowany chorobą zwyrodnieniową stawów (artrozą) – staw kolanowy, biodrowy, barkowy itp.
  • przygotowanie do planowanych zabiegów operacyjnych np. wymiany stawów (endoprotezy) oraz usprawnianie po wykonanej operacji
  • stany pourazowe i po zabiegach ortopedycznych w obrębie kości, stawów, więzadeł, mięśni
  • sztywność stawów – z powodu unieruchomienia (gips), zwyrodnienia
  • skrócenie lub zwiększone napięcie mięśni, które zmieniają postawę ciała i przeciążają inne tkanki

Przeciwwskazania:

  • ból nie do zniesienia – brak możliwości zbadania
  • zaawansowana osteoporoza – samoistne złamania kości
  • problemy z krzepliwością krwi (leczenie antykoagulantami)
  • problemy skórne
  • brak współpracy ze strony pacjenta
  • poważne zaburzenia internistyczne